چون ديدم وبلاگت خيلي جوادي

 هستش بنابر اين صلاح ديدم كه

درشو تخته كنم

اينم به افتخار دوست ازيزم:

bemalbekhak@yahoo.com

خیلی دوست دارم

یاسر خاااااااااااااااااان  آخه .....

راستی از مصطفی جونم میتونی پسوردتو بگیری.

ازروزي كه تورفتي هنوزصداي موسيقي مي آيد!ترومپت مي نوازد،طبل فريادمي زند،ويولن جيغ مي كشد،ارگ مي كوبد،دف مي زند،وحالا غيرازاينها،صدايي هم مي آيد كه ناله مي كندوگيتاري كه ضجه مي زندوپيانوكه فريب رانت مي زند!

قصـه ازكجاشـروع شداز پي ام وآف ونامه

                                                                                           ازدوتاعاشـــق تنها، نازي وياســـرديوونه

اومدم به مهربونيت كه بگم باتومي مونم

                                                                                           تابدم نامه واسه تو،تابدوني كه مي خوامت

اي سلام عاشقونه نازي جون يكي يه دونه

                                                                                           كاشــكي تو زودتر بيــاي واســه هميشــه

اســم تو بــراي من اولـــين وآخــــرينه

                                                                                         به جــون خـودت نباشه كه هميشــه نازنينه

 

اگه ده سال اگه صدسال شب وروز باتوباش                                                                                             

توواسم هموز هموني كه برام عزيز تريني

خاطره ات

برصندلي مي نشيند

ودرآينه تكرارمي شود

برتختخواب كه مي افتد

دوفنجان چاي سردمي شود

دررابازكن و

بگوبهار آمده است

حرف تقويم رانمي فهمم

حتي اگر1اكت ها

تمبرگل داشته باشند.

باقدم هاي من راه ميرود

پسري كه دستانش را

درجيب باراني اش جاگذاشته

وچشمانش راپشت قاب يك عينك

به هركس كه ميرسدسرتكان مي دهد

وهرگاه بانام كوچك ياسرصدايش مي زنندبرمي گردد

وهميشه پشت در،يادش مي افتد

كليدرادرجيب باراني من جاگذاشته

ومـــــــــــرا درخيابان.

                   كسي كه يك لحظه ام دوستش نداشتي مژگان

 

حس مي كنم درانزواي خودسكوت مرگباراشك هارا؟!

تواز آفتاب دوري ومن ازتو.

من اين سكوت را،اين فاصله هارا،سالهاست مي شناسم.حتي وقتي شاپرك هادرسوگ بهارمي مردند؛وبرگ هاديرزماني زيرپاي شب خردمي شدندوباغ،خواب جوانه هارامي ديد.

من بارهادرتنهايي باغ گريسته ام.من دست هاي پروازرا،درميان هق هق باران جسته ام.

كاش مي شدازاين باغ كوچيد.ياس هامي گويند:دورنيست آن روزكه بتوان بانيلوفرها پيچيدوباقاصدك هاخواند،آري آن روزنزديك است.

مدتي بودتورامي كردم همه شب تابه سحرگاه دعا مي گذاشتم روي سينت هرشب وروز سرخودرازره مهرو وفا هيچ مي داني توبه مي دادي درس ادب وصدق ووفا راست مي كردم دست خودرا به درگاه خدا دستمالي بده تاپاك كنم عرق شرم ز رخسارشما.

«بنام اون مهربوني كه منوديوونه توكردوتوراديوونه ديگري »

حالا كه دارم ازچكّه هاي كوچيك اشك واسه كلمه هاي آشفته ذهنم يه چيزي شبيه قايق مي سازم اينجاشبه،نه فكركني حالا شبه،نه عزيزم هميشه شبه تاتويه وقتي،يه روزي ازراه دوربايه فانوس نقره اي بياي ويه ريزه نوربپاشي روغريبي اين دشت.

يك سلام پُررنگ وچندنقطه چين…به علامتِ جوابهايي كه هرگزندادي ويك دقيقه سكوت!به احترام تمام لحظه هايي كه درانتظارپاسخ تومُردند.

بابابي خيال ديگه نازكردنم حدّي داره،ماكه رفتيم بعدماتازه مي فهمي كي دوست داره.

روتوكم كن تُفه هم كه نيستي به خدا،تمومش كن اِفه هاتوبس كن اين همه ادا،مگه ماچي كم گذاشتيم ازمرامو معرفت كه توبامااينجورتامي كني اي بي معرفت،راستشابخواي ديگه خسته شدم رُك بگمدبه دلم نشسته بودي گنديدي بريدمت،به خداعشقي كه ذلت بياره كشك عزيز،جونه هرچي مرده ديگه اينقدر آبرومو نريز.

گفته بودم نفسي برام مي رم تاآخرش، نفسي كه حرمتم رابگيره مي برمش.

ديگه اون دنياي پررنگ وچهل چراغِت نمي  خوام ،واسه روكم كونيتم شده سراغت نمي يام.

قاتي كردم بعدغم مي خوام كه قيدت بزنم،مي خوام اين دندونه آريه راازتَه بكنم.

عشقي كه ماپيشيم يه عشقه صادقه،همه مردم مي دونن كه مشكي اِنده عاشقه.

                                                                         

      بابابي خيال ديگه

يك تكه سلام،

دوفنجان مكث وچندنقطه چين به احترام نام قشنگت،اي كاش مطمئن بودم آفهاما رايك جاي امن نگه مي داري تا راحت پس ازسلام نامت رامي نوشتم ونوشتن نامت براي قطره هاي اشكم عقده نمي شد.اماحيف مي ترسم توآف هایم راكه پاک مي كني اسمت هم...................

پس بگذار عقده من وحرمتِ توهردوحفظ شوند.اين هم سرنوشتي ست.دورترين نزديكم چگونه اي؟هنوزهم تصميم نداري زيرقولي كه به اوداده اي بزني وبيايي سراغِ من؟

هنوزهم باورنكرده اي من يك فرق عجيب باهمهُ پسرهاي اين دنيادارم؟

هنوزهم آنجادلواپس هيچ كس نيستي؟

خوش به حال دل بي دلواپست.الهي چشم براه هيچ كسي نماني،نگراني دردِ بديست.

يك نگاه گاهي انسان رابه جرم هيچ به اشدّمجازات مي رساند.راستي يك سئوال،محض رضايِ كسي كه شايدروزي دلت برايش شوربزندبگوببينم اين تونبودي كه قانون جدايي راتصويب كردي؟

عزيزم جدايي اوّلش قانون نبود تبصره اي كوچك لاي تقويم يك انسان شكست خورده ازعشق بود،من نمي دانم توخواستي تاريخِ مرگِ كدام گل راازتقويمِ آن دوستِ بداقبال دربياوري كه چشمت به تبصره افتادوميلت كشيدقانونش كني.اگه اينجا بودي باآن سِحرِقشنگِ نگاهت شانه بالا مي انداختي و مي فهماندي كه فعلاٌچنين است،حق باتوست هميشه سَرِآرزوها ي به بارنشسته ات.

اماعزيزم هيچ فكرش راكرده اي ماانسانها چرابا هم اينگونه ايم راستي اگربهارسالي يك بارنمي آمد چه كسي كارت هاي تبريك رامي خريد؟

توفكرنمي كني اگرماروزتولَّدنداشتيم خيلي بهتر بود.بهترنبودروزِتولّدِماواقعاٌروزتولّدمان باشد؟حالا گاهي گمش مي كنيم.

گاهي لازم است به جاي آگهيِ خريدتلفن همراه آگهيِ كمك يك همراه رادرروزنامه هامنتشركنيم وزيرش باخطقرمزهشداردهيم«كي به دادم مي رسي»؟راستي ثواب شدبايك تيردونشان هم مي شودزد،توكي به دادم مي رسي؟باشدجواب نده،فهميدم،

تقصيرازمن است هنوزوقتش نرسيده كه تووقتت رابه دادرسيِ كسي اختصاص دهي.

من خودم هم نمي دانم چراچيزي راكه مي دانم پاره اش مي كني اين قدر بادقت وتميزمي نويسم،شايد هم خوب مي دانم همين كه برق نگاهِ توآتش به واژه هايم بزندتاابدبرايم كافيست به سياه كردن كاغذم نگاه نكن براي سپيدماندن دفتر غصّه هايت خيلي دعامي كنم حرفم راگوش نمي كني،به خاطرخودت كمي مراقب خودت باش.

تابستان توراخوب نمي شناسدمي ترسم اشتباهي مريضت كند،اگر نامه راتاآخرخوانده باشي كلّي منّت گذاشتي،اگرنخواهي هم هرچه ازتورسدزيباست.

خب ديگرازدورغبارنشسته برپنجره هاي نيمه بازتفكّرت رامي بوسم.

كسي كه توفرق ميان اووديگران رااحساس نمي كني اما اومي داندكه بي اعتنايي تو معنايي داردكه آن راتنهاليلي فهميدوبس.

 

كاش بازم منوببخشي كه واست نامه نوشتم

                                         توبخواي،نخواي،مي موني پيش من توسرنوشتم

                                                                                    

 

 

 

                                                                      -دوستارشمابراي هميشه ياسر

 

عشق با درد همراه است- چون رشد را موجب مي شود.

عشق با درد همراه است چون عشق چنين مي طلبد.

عشق با درد به همراه است چون عشق دگرگون مي کند.

عشق با درد همراه است- چون در عشق از نو زاده مي شوي.

عشق واقعي تنهائي را به يگانگي مبدل ميسازد.

اگر ديگري را دوست ميداري- اگرميخواهي ياريش کني-کمک کن تا يگانه شود.

نبايد او را اشباع کني. تلاش نکن با حضور خود به گونه اي او را کامل کني. ديگري را کمک کن تا يگانه شود.

چنان سيراب از وجودخود که نيازي به حضور تو نباشد

عشق يک پيوند است.

عاشق و معشوق هر دو تلاش مي کنند خود باقي بمانند- در پيوند و در عين حال مستقل-چنين است که مبارزه اغاز مي شود.

توی فروردین اول سال ،یهویی زمستون اومد

                              میون اون همه خورشید ،نم نم یه بارون اومد

نمیدونم این چی بود که، به سر تو و من اومد

                              توی اون چله خورشید یهویی یه بهمن اومد

نهم اردیبهشت بود، اون دوشنبهء کذایی

                              همون روز که ساده خوندی، غزل تلخ جدایی

جاده ها تورو گرفتن، از من و کوچهء رویا

                             حالا من موندم و یادت ، تا ابد تنهای تنها

من میگم شاید یه روزی ...همه جا نوشته هرگز

                              تا میام بیام به شهرت، میزنه چراغ قرمز

عمریه پشت چراغ قرمز فاصله هستم

                           اگه یه روز نرسیدم بدون بی صدا شکستم..!

امشب كه در كنار منى، خفته چون عروس         زنهــــار تا دريــــغ ندارى، كنــــــــــار و بوس

اى شب، بگيـــــر تنگ به بر نوعروس صبح           امشب كه تنگ در بر من، خفته اين عروس

لب بر نــــــدارم از لب شيرين شكّــــــرش            گـــــــــر بانگ صبح بشنوم و گر غريو كوس

يا رب، ببند بــــــــــر رُخ خورشيد، راه صبح            در خواب كـــــن موذن و در خاك كن خروس

يك امشبى كه با منى، از راه لطف و مهر            جبــــــــران شود بقيّـــه عمر، ار بود فسوس

نارِندَم ار بخــواهم كاين شب، سحر شود             باشد اگــــــــــر به تخت سليمانى‏ام جلوس

"هندى" ز هند تا به سر كويت آمده است             كى دل دهد به شاهى شيراز و ملك طوس

 تو نیستی که ببینی

    چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست!

    چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!

    چکونه جای تو در جان زندگی سبز است!

٬   

   هنوز پنجره باز است

   تو از بلندای ایوان به باغ مینگری

   درخت ها٫چمن ها٫شمعدانی ها

   به  آن ترنم شیرین٫به آن تبسم مهر

   به آن نگاه پر از آفتاب می نگرد

٬

   تمام گنجشکان که در نبودن تو

   مرا به باد ملامت گرفته اند

   ترا به نام صدا می کنند!

   هنوز نقش تو را از فرازگنبد کاج

   کنار باغچه٫

       زیر درخت ها٫

                   لب حوض٫

    درون آیینه پاک آب می نگرند

٬

    تو نیستی که ببینی٫چگونه پیچیده است

     طنین شعر تو در ترانه من

   تو نیستی که ببینی٫چگونه می گردد

   نسیم روح تو در باغ بی جوانه من

٬

   به خواب می ماند ٫

   تنها به خواب می ماند

  چراغ٫آیینه٫دیوار٫بی تو غمگینند.

  تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار

  به مهربانی یک دوست

  از تو سخن می گویم

   تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار

   جواب میشنوم

٬

   تو نیستی که ببینی٫چگونه دور از تو

    به روی هر چه در این خانه است

  غبار سرد بی روح٫بال گسترده است

   تو نیستی که ببینی٫دل رمیده من

Yeki bood,Yeki nabood Yeki bood yeki nabood,ye doorooghe kohne bood Yeki moond yeki namoond,harfe raste ghese bood Yeki moond ba ghoseha,be ghame eshgh mobtala Yeki raft che bivafa,ba dorangi ashena Oon ke moond rishe poosoond,delesho ghose soozoond Nalash az dive nabood,poshtesho doori shekoond Zire avare jafa,deldadesh be har bala Ba hame eshgho vafa,rahi shod too gheseha Oon ke moond ye ghese sakht,ama heyf hastisho bakht Gheseha be sar resid,oon be eshghesh naresid Hishki khabesho nadid,gole yadesho nachid Gom shodesh too gheseha,tooye shahre ashegha Yeki bood yeki nabood,ye doorooghe kohne bood

در آستانه فصلی زرد

کلاغهای منفرد انزوا

در باغهای پیر کسالت می چرخند

و تمام ساده لوحی یک قلب را با خود به قصر قصه ها می برند

ای یارای یگانه ترین یار

چه ابرهای سیاهی در انتظار مهمانی خورشیدند

در کوچه باد می آید

این ابتدای ویرانیست

آن روز هم که دست های تو ویران شدند باد می آمد

ستاره های عزیز

ستاره های مقوایی عزیز

وقتی در آسمان دروغ وزیدن می گیرد

دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد؟

من سردم است . من سردم است

و انگار هیچ وقت گرم نخواهم شد

ای یار ای یگانه ترین یارآن شراب مگر چند ساله بود؟

نگاه کن که در اینجا زمان چه وزنی دارد

و ماهیان چگونه گوشتهای مرا می جوند

چرا مرا همیشه در دریا نگاه می داری؟

من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم

من سردم است و می دانم که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی

چیزی جز چند قطره خون باقی نخواهد ماند

خطوط را رها خواهم کرد

و همچین شمارش اعداد را رها خواهم کرد

وازمیان شکلهای هندسی محدودبه پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد

من عریانم. عریانم . عریانم

مثل سکوتهای بین کلام محبت عریانم

و زخمهای من همه از عشق است

از عشق . عشق . عشق

من این جزیره سرگردان را از انقلاب اقیانوس و انفجار کوه گذرانده ام

و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود

که از حقیر ترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد

سلام ای شب معصوم

سلام ای شبی که چشمهای گرگهای بیابان را

به حفره های استخوانی ایمان و اعتقاد تبدیل می کنی

و در کنار جویبارهای تو ارواح بیدها ارواح مهربان تبرها را می بویند

من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرفها و صداها می آیم

و این جهان به لانه ماران مانند است

و این جهان پر از صدای حرکت مردمی است

که همچنان که تورا می بوسند در ذهن طناب دار تو را می بافند

سلام ای شب معصوم

میان پنجره و دیدن همیشه فاصله ایست

چرا نگاه نکردم

مانند آن زمانی که مردی از کنار درختان خیس گذر می کرد

چرا نگاه نکردم من

چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه مسدود سر کشید

چرا نگاه نکردم

تمام بوسه ها و نوازشها می دانستند که دستهای تو ویران خواهند شد

و من نگاه نکردم

تا آن زمان که پنجره ساعت گشوده شد وآن قناری غمگین

چهار بار نواخت . چهار بار نواخت

آه دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد؟

آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت؟

و شمعدانیها را در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت؟

آیا دوباره روی لیوانها خواهم رقصید؟

آیا دوباره زنگ در مرا به سوی انتظار صدا خواهد برد؟

به مادرم گفتم دیگر تمام شد

همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

انسان پوک . انسان پوک پر از اعتماد

نگاه کن او چگونه ازکنار درختان خیس می گذرد

صبور . سنگین . سرگردان

درساعتی که رشته های آبی رگهایش

مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش بالا خزیده اند

و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را تکرار می کنند

سلام سلام سلام

يك تكه سلام،

دوفنجان مكث وچندنقطه چين به احترام نام قشنگت،اي كاش مطمئن بودم آفهاما رايك جاي امن نگه مي داري تا راحت پس ازسلام نامت رامي نوشتم ونوشتن نامت براي قطره هاي اشكم عقده نمي شد.اماحيف مي ترسم توآف هایم راكه پاک مي كني اسمت هم...................

پس بگذار عقده من وحرمتِ توهردوحفظ شوند.اين هم سرنوشتي ست.دورترين نزديكم چگونه اي؟هنوزهم تصميم نداري زيرقولي كه به اوداده اي بزني وبيايي سراغِ من؟

هنوزهم باورنكرده اي من يك فرق عجيب باهمهُ پسرهاي اين دنيادارم؟

هنوزهم آنجادلواپس هيچ كس نيستي؟

خوش به حال دل بي دلواپست.الهي چشم براه هيچ كسي نماني،نگراني دردِ بديست.

يك نگاه گاهي انسان رابه جرم هيچ به اشدّمجازات مي رساند.راستي يك سئوال،محض رضايِ كسي كه شايدروزي دلت برايش شوربزندبگوببينم اين تونبودي كه قانون جدايي راتصويب كردي؟

عزيزم جدايي اوّلش قانون نبود تبصره اي كوچك لاي تقويم يك انسان شكست خورده ازعشق بود،من نمي دانم توخواستي تاريخِ مرگِ كدام گل راازتقويمِ آن دوستِ بداقبال دربياوري كه چشمت به تبصره افتادوميلت كشيدقانونش كني.اگه اينجا بودي باآن سِحرِقشنگِ نگاهت شانه بالا مي انداختي و مي فهماندي كه فعلاٌچنين است،حق باتوست هميشه سَرِآرزوها ي به بارنشسته ات.

اماعزيزم هيچ فكرش راكرده اي ماانسانها چرابا هم اينگونه ايم راستي اگربهارسالي يك بارنمي آمد چه كسي كارت هاي تبريك رامي خريد؟

توفكرنمي كني اگرماروزتولَّدنداشتيم خيلي بهتر بود.بهترنبودروزِتولّدِماواقعاٌروزتولّدمان باشد؟حالا گاهي گمش مي كنيم.

گاهي لازم است به جاي آگهيِ خريدتلفن همراه آگهيِ كمك يك همراه رادرروزنامه هامنتشركنيم وزيرش باخطقرمزهشداردهيم«كي به دادم مي رسي»؟راستي ثواب شدبايك تيردونشان هم مي شودزد،توكي به دادم مي رسي؟باشدجواب نده،فهميدم،

تقصيرازمن است هنوزوقتش نرسيده كه تووقتت رابه دادرسيِ كسي اختصاص دهي.

من خودم هم نمي دانم چراچيزي راكه مي دانم پاره اش مي كني اين قدر بادقت وتميزمي نويسم،شايد هم خوب مي دانم همين كه برق نگاهِ توآتش به واژه هايم بزندتاابدبرايم كافيست به سياه كردن كاغذم نگاه نكن براي سپيدماندن دفتر غصّه هايت خيلي دعامي كنم حرفم راگوش نمي كني،به خاطرخودت كمي مراقب خودت باش.

تابستان توراخوب نمي شناسدمي ترسم اشتباهي مريضت كند،اگر نامه راتاآخرخوانده باشي كلّي منّت گذاشتي،اگرنخواهي هم هرچه ازتورسدزيباست.

خب ديگرازدورغبارنشسته برپنجره هاي نيمه بازتفكّرت رامي بوسم.

كسي كه توفرق ميان اووديگران رااحساس نمي كني اما اومي داندكه بي اعتنايي تو معنايي داردكه آن راتنهاليلي فهميدوبس.

 

كاش بازم منوببخشي كه واست نامه نوشتم

                                        توبخواي،نخواي،مي موني پيش من توسرنوشتم

 

   ***      ***      ***      ***        ***       ***      ***        ***   

وحدس میزنم شبی مراجواب کنی

وقصرکوچک دل مراخراب کنی

سرقرارعاشقی همیشه دیرکرده ای

ولی برای رفتنت عجب شتاب می کنی

من ازسر......تورانگاه می کنم

وتوبه نام دیگری مراخطاب می کنی

چه ساده درازای یک نگاه پاک وماندنی

هزارمرتبه مرا زخجلت آب می کنی

به خاطرتوهمیشه باهمه غریبه ام

توکمترازغریبه ای مراحساب می کنی

وکاش گفته بودی ازهمان نگاه اولت

که بعدِمن دوباره دوست انتخاب می کنی

 

یاسر-

 

دوست كسي است كه همه كارهاي تو برايش مهم باشد

 دوست كسي است كه در خوشي ها و ناخوشي ها به او رو كني دوست

 كسي است كه همه كرده هاي تو را بفهمد

 دوست كسي است كه حقيقت را درباره خودت به تو بگويد

 دوست كسي است كه بداند در هر حال چه بر سر تو مي آيد

دوست كسي است كه با تو رقابت نكند

دوست كسي است كه وقتي همه چيزبراي تو خوب است

از ته دل خوشحال شود دوست كسي است

كه وقتي اوضاع خوب نيست بكوشد تو را شاد كند

دوست كسي است كه امتداد تو باشد و بدون او كامل

آسمون دلم می خواد ابرا تو بیرون بریزی 

                با غمم شریک بشی اشک فراون بریزی

غمای تلخم واشک بشوره پاک بکنه

                همشو ورداری تو آب هامون بریزی

آسمون دلم می خواد چشمامو وا بکنی

              تو نی  نی سیاش یه قطره ایمون بریزی

دلامون پر از غمه چشمامون از غصه خون

              میشه شادی بیاری جای غمامون بریزی

می دونی اونورا دنیا رو آتیش می زنن

             می تونی کاری کنی اونارو بارون بریزی

آسمون چشمامون تو انتظاره که یه روز

              گل مریم بیاری تو باغچه هامون بریزی 

******************************************************************

  وقتی شب پر از صدای گريه وهراس مرگه

باد پاييزی تو فکر چيدن يدونه برگه

وقتی تو چله سرما تک درختی تک و تنهاست

به کدوم اميد واهی بگه خورشيد پشت ابراست؟

وقتی عاشقی سيا مست؛ با دو تا چشمای گريون

کنج ميخونه ميشينه از غم زمونه داغون

فقط اونه که می دونه شب سياه و راه درازه

اونی که دلش را برده دنيا شم ميخواد ببازه

من همون يه دونه برگم که رسيده وقت مرگم

کی ميدونه شایدم تو بگیری دستای سردم

شایدم درخت پیرم؛ که تو چنگ باد اسیرم

کاشکی تو باشی بهارم ببینم که جون میگیرم

ببینم عاشقی شادم که به کام دل رسیده

با دو تا چشمای نازت به خود خدا رسیده

من میخوام که سبز باشم تا دوباره پا بگیرم

سراغ تو رو تو ابرا از خود خدا بگیرم

اگه تو باشی کنارم دیگه غصه ای ندارم

شعرامو واست میخونم سر رو شونه هات میزارم

من میدونم با تو بودن واسه من فقط یه رویاست

ولی رویای قشنگت واسه من تموم دنیاست

تو همون عزیز نازم تو همه راز و نیازم

پا گذاشتی توی قلبم خونتو اینجا میسازم

*********************************************************

من اسير عشق تو مجنون و شيدای تو ام
عاشق آنروی چون مهتاب زيبای تو ام

در خيالم نيست تصويری جز از سيمای تو
از دل و جان شيفته ايی آن قد و بالای تو ام

درسکوت و نيمه شب در خلوت و تنهايی ام
از فراقت سوزم و فانوس شب های تو ام

سوخته ام در شعله ايی حسرت چو شمع محفلت
با تن سوزان دايم محفل آرای تو ام

مرغ دل در خون طبيد و ليک هرگز دم نزد
چونکه من قوی وفا در موج دريای تو ام

دور ز آغوش تو در غربت سرای زندگی
من به رويا ها هميش غرق تماشای تو ام

بوده ام در خوابها اندر کنار تو هميش
هرچند ای نازنين تنهای تنهای تو ام

بر در و ديوار شهر عشق تو نام من است
من همان يک عاشق رسوای رسوای تو ام

از درون سينه خيزد روی لب اسرار دل
هر شب و هر روز من در فکر و سودای تو ام

دوست داشتم دارمت خواهم داشت تا روز مرگ
عاشق ديروز و هم امروز و فردای تو ام

 

عشق واقعی عشق به خالق عشقه عشق واقعی عشق به خداست - خدایی که عاشق بنده خودشه کسی که عاشق خداست همیشه شاده و چون خدا همیشه با اونه هیچ وقت تنها و غمگین نیست و این عشق دنیاست که دیر یا زود غم و اندوه و تنهایی را به ارمغان میاره ما ادعایی نداریم - ولی عاشقیم و سعی می کنیم که همدیگرو شاد کنیم - چون نیمه دوم و مهمتر عشق شادیست


آدمها خشكند ... حقايق تلخند ..... روياها شوكران ! جوي هاي روان تنگ اند و درختان قطور ضعيف ! خورشيد گرم است و سوزان .. ماه بي خيال و فروزان ! مي دانم . من مي دانم . تو هم مي داني ... همه مي دانند ... روزگار عجيبي است ! انسانها در ميان خرابه هايي که زيبايشان مي نامند مي زيند و به آن عشق مي ورزند. و اينچنين بر حقارت خود دامن مي زنند ... و من به دور از هياهوي آدمک هاي دل خوش ... همچنان در خود فرو مي روم. هر چه بيشتر در ميانشان مي زيم دورتر مي شوم و غربيه تر ! آري ... معصوميت كودك

عزيزم سلام يه چيزي ؛ چرا قلبم و شكستي ؟؟؟ مني كه عشق تو بودم ؛ حالا عاشق كي هستي؟ نمي گم دلت گرفته ؛ مي دونم كه تنها نيستي همدمت بودم يه روزي ؛حالا با ديگري نشستي!! نكنه عاشقش نباشي ؛ اون كه امروز تو باهاشي بگو كه دلم باهاته ؛ هر جاي دنيا كه باشي تو كه احساسي نداري ؛ ميدوني دلم چه تنگه؟ كاش منم مثل تو بودم ؛ قلبي كه از جنس سنگه مي دوني اين شعر من نيست ؛ حرف يه دل شكستست كسي كه تموم حرفاش ؛ توي ابهام گذشتست راستي مرگم و نديدي ؟ من كه چشمام نمي بينه آخه از روزي ك



ای که توی همه کسم بی تو میگره نفسم اگه توراداشته باشم به هرچی می خوام می رسم،تصدق رنگ چشات شباستاره هافدات

ای آهوی سرگشته کجامی روی تشنه ای یابه شکارمی روی،نه تشنه ام ونه به شکارمی روم،عاشقم وبه دنبال یارمی روم،نه تب دارم نه جای می کند دردنمی دانم چرارنگم شده زرد،همه گویندکه گرمای زمینه خودم دانم که عشق ناگزینه

تمام عاشقان درخانه یادمن،توغمگین درپشت دیوار

روزگاریست که من عاشق وشیدای توام،مطمئن باش که دراین شهرگرفتارتوام
گفته بودی که طبیبِ دل هربیماری،پس طبیب دل من باش که بیمارتوام

اگرنباشی، مثل گلی بدون آب زود پژمرده می شوم وقلبم ازدوری تومی پوسد

به اوگفتم چه زیباوملوسی،نمی خواهی لبانم راببوسی
رخش شدرنگ مهتاب وبه من گفت خدامرگم بده وای که چه لوسی